Było ci to zupełnie obojętne. A obojętność nie ma początku ani końca. Jest stanem niezmiennym. Bezwładem, którym nic nie może zachwiać. Jest się cierpliwym i nie czeka się, jest się wolnym i nie trzeba wybierać, jest się do wzięcia i niewiele człowieka pobudza. Nie prosi się o nic, niczego nie wymaga, niczego nie narzuca. Słucha się bez słyszenia, patrzy, nie widząc. Samotność daje schronienie. Bo w ugruntowaną samotność z wyboru nic nie jest w stanie wejść i zburzyć tej wieżyczki osobności, tej szklanej góry. Samotność jest bezpieczna. Nie dopuszczając nikogo zbyt blisko, nie ryzykuje się. Nie poświęcając się dla kogoś, nie wymaga się poświęceń. Choć i tak najważniejsze jest to , co działa w drugą stronę- kiedy nikt się nie poświęca, nie wymaga poświęcenia od ciebie. Nie ma szarpaniny wyrzeczeń, nie ma zasady zależności i wzajemności. Nie ma oczekiwań i nie ma czego oczekiwać w zamian.
Pamiętam dobrze. To był chłodny poranek. Dzień, który zaczął się normalnie. Ale... ta wiadomość. Wypowiedziana bez emocji. Zupełnie. A ja musiałam ukryć. Nie mogłam pokazać jak bardzo mnie dotknęła. Zamarłam na moment. Chwilę ledwie. I wróciłam do wykonywania swoich czynności jak zaprogramowana maszyna. Nie dałam po sobie poznać. Później tylko drzał mi głos. Moze miałam łzy w oczach. Pierwsze dni minęły bardzo szybko. Poświęcałam wtedy maksimum uwagi nawet najdrobniejszym sprawom. Nie chciałam myśleć. Ale potem...potem dotarło do mnie to wszystko. Płakałam. Wtedy bardzo dużo płakałam. Myślałam sobie- "Ideały się sprzedały". Kuliłam się pod kołdrą jak małe dziecko prosząc Boga, by jak najprędzej to się skończyło. Ciągle myślałam, wspominałam, żałowałam. Nie mogłam zrozumieć. To było ogromne cierpienie. Miesiąc, drugi, trzeci, dziewiąty, czternasty, dwudziesty...Widzę to teraz. Z perspektywy czasu. Obiecałam sobie, że już nigdy się tak nie poświęcę, że już nigdy nie powtórzy się taka sytuacja. Obietnicy dotrzymałam, można rzec. Jak bardzo różni się "ja wtedy" od "ja teraz"? Jestem mądrzejsza? Bardziej doświadczona? Starsza? Robi mi się zmarszczka na czole od ciągłego unoszenia brwi...Cholera! Nie rożni się? Wciąż szukam tego samego. Ale sytuacja jest inna. Inna zupełnie. I nie wyobrażam sobie (a wyobraźnię mam wyrobioną) takiego zwrotu akcji. Nie przeżyłabym. Zapewniam.
Jak ten czas leci!
